<B>.moja tożsamość</B>
.tożsamość to postrzeganie siebie jako osoby ze względu na specyficzne cechy, odrębne i niepowtarzalne u innych ludzi właściwości dotyczącej własnego wyglądu, sposobu myślenia, psychiki, zachowania &#8230; tożsamość to identyczność, autentyczność, prawdziwość.
.tożsamość jest więc przekonaniem o tym, kim jestem, co robię, myślę, czuję, do czego dążę, przekonaniem na którym budowana jest tożsamość osobista. Uświadomienie sobie więzi łączących jednostkę z innymi osobami, dostrzeżenie poczucia przynależności do grupy i jej odrębności od innych grup stanowi podstawę formowania tożsamości społecznej. W pewnym więc sensie, będąc tu RAZEM tworzymy tożsamość digart.

<B>.jestem Polakiem</B>
.gdy przyszedłem na świat byłem zupełnie bezbronnym, nie umiałem mówić ani pisać, &#8222;nie umiałem słuchać i patrzeć rozumnie&#8221;. A jednak teraz mówię po polsku, piszę, myślę, patrzę i rozumiem jak Polak. Wraz z tym jak rosłem w siłę, rozwijał się mój umysł, moja wola, charakter, kształtowała się i kształtuje się nadal moja osobowość. Wraz ze wzrostem fizycznym wzrastałem duchowo. Język, którego wcześniej nie znałem umożliwił mi swobodny kontakt z otoczeniem, pozwolił formułować i wyrażać własne myśli, poglądy, a także oceniać i aprobować poglądy innych. Jak gąbka wpijałem wszystko to, co moja rodzina i moja mała lokalna ojczyzna mogła mi zaoferować. Po pewnym czasie przyjąłem jak własny otaczający mnie system wartości, jednocześnie wykształcając w sobie silne poczucie przynależności do tego systemu. Dziś mogę powiedzieć jestem Polakiem, takim a nie innym, ale jednak Polakiem, dzięki kulturze, w której wzrastałem. Jestem Polakiem i jestem człowiekiem i dumny jestem z tego, że swoje człowieczeństwo realizuję po polsku.

<B>.moje spojrzenie</B>
.trzeba być pozbawionym, przynajmniej od czasu do czasu, rozumu, aby pytać, po co człowiekowi rozum&#8230;względnie
.trzeba być pozbawionym, przynajmniej od czasu do czasu, wzroku, by nie dostrzegać piękna, &#8230; piękna miasta w którym żyjemy, piękna otaczającego nas świata, &#8230;
.rzecz jednak w tym, że piękno jest kategorią ulotną, i aby je zachować potrzeba wysiłku wielu ludzi, często wysiłku nie docenianego&#8230;nie przejmując się tym&#8230; po prostu fotografuje

<B>.moje miasto Tarnów</B>
.po przez tożsamość kulturową miasta zwykle rozumie się jego tożsamość estetyczną. Przyjmuję się, że nośnikiem tożsamości estetycznej miasta są jego układ przestrzenny i zabudowa. Wówczas dla tak rozumianej tożsamości, decydujące znaczenie mają &#8211; wygląd miasta, w szczególności zaś wizerunek ważniejszych kamienic, placów, ulic, parków, pomników, cmentarzy, etc.
.w przypadku Tarnowa, miasta o wielowiekowej historii, podobnie zresztą jak w przypadku wielu innych miast historycznych, trudno wymagać aby jego zabudowa była estetycznie jednorodna. Na przełomie stuleci wygląd miasta zmieniał się kilkakrotnie, a to za sprawą pożarów nawiedzających miasto, a to za sprawą najazdów obcych wojsk, czy też na wskutek panującej mody w architekturze. Tak czy inaczej na wskutek tych zmian, Tarnów dziś nie jest jedynym miastem, gdzie zaobserwować można wielość stylów architektonicznych sąsiadujących ze sobą. Ponadto warto również wspomnieć, że Tarnów należy obok Krakowa, Torunia czy Kielc, do tych nielicznych miast Polski, które zachowały niemal w całości swą historyczną tkankę. Dzięki temu spacerując ulicami starego miasta możemy podziwiać zabytki architektury gotyckiej, sąsiadujące z obiektami wzniesionymi w epoce renesansu, baroku, oraz zabudowaniami powstałymi na przestrzeni XIX i XX wieku. Cała ta różnorodność stanowi o tożsamości tarnowskiego starego miasta.
.nieudawana zabytkowość Tarnowa wyraża się nie tyle w kształcie, który jest do powtórzenia, ale w autentyzmie struktur murowych i w materiale je tworzącym, w specyfice rozwiązań konstrukcyjnych i technicznych stosowanych przez dawnych mistrzów kielni, kamieniarskiego dłuta czy kowalskiego młota, w proporcjach i w sposobie zdobienia. Obecna jest też w tym co niematerialne, niewyrażalne, a przy tym nie mniej cenne niźli sama substancja &#8211; utrwalona w dziełach z przed wieków i przeniesionej w nich do naszych czasów myśli twórczej owych mistrzów oraz dotknięcia ich rąk.

<B>.moje ja</B>
.tutaj się urodziłem przed dwudziestu-pięciu laty, tutaj mieszkam, po części studiowałem, tutaj żyję. Tak właśnie, jestem tarnowianinem, to silne, odczuwalne poczucie mojego związku z Tarnowem, miastem mojego dzieciństwa i młodości.

<B>.człowiek i kultura</B>
.człowiek wykorzeniony, tj. wyrwany z kultury, jest w istocie rzeczy zagubiony w świecie. Nie mając oparcia w kulturze może być bowiem łatwo manipulowany przez władzę i bezmyślnie ulega modom.
.kultura w najprostszym tego słowa ujęciu to tworzenie wartości, a wartością są nasze tradycje i nasza wspólna historia. Nasza wspólna historia to historia regionów, nasza wspólna kultura to kultura regionów, a kulturą regionów nierzadko jest folklor. Ludowa twórczość literacka, muzyczna, taneczna, a także charakterystyczne dla danego regionu obrzędy, wierzenia, zwyczaje, stanowią również źródło naszej narodowej kultury. Tak więc w pewnym sensie &#8222;kultura narodu jest zlepkiem kultur regionów, czyli folklorów i tym jaki wpływ na nie wywierały kultury obce.
.obcując wyłącznie z rzeczami wybrakowanymi możemy sądzić, że taka jest ich natura, a więc że braków nie posiadają. Kto widzi tylko psy bez ogonów, ten będzie przekonany, że pies z natury nie ma ogona, że pies z ogonem, to jakieś dziwadło; kto zna klasykę polską tylko z wersji filmowej, ten ma zdeformowany obraz polskiej kultury, ale w skali masowej to ten zdeformowany obraz jest uznawany za "normalny", oryginał zaś staje się dziwadłem, rzadko znanym&#8221;.

<B>.moja fotografia</B>
.fotografia jest sztuką i jak każda inna sztuka, tak też i fotografia może być piękna i obrzydliwa. Beauty is truth, truth beauty - piękno jest prawdą, prawda pięknem. Innymi słowy...fotografia jest piękna, kiedy jest prawdziwa. Wszystko inne co nie jest prawdą nosi znamiona fikcji. A fikcja choć niekiedy równie piękna jak fotografia nie jest już fotografią, lecz grafiką.
.widzisz, problem tkwi w tym, że takie kategorie jak sztuka, piękno są
wysoce względne. To co dla mnie może być piękne dla Ciebie może być obrzydliwe, śmieszne
albo dziwaczne.

<B>.sam o sobie:</B>
.przede wszystkim tolerancja dla odmienności seksualnych, religijnych, ludzkich nałogów, zbieraczy pokemonów itd. niech sobie ludziska żyją jak im się podoba, nic mi do tego...

<B>.inne:</B>
.nie pale i nie zachęcam innych
.nie pije, nie lubię, nie smakuje mi

<B>.moje www</B>
marthe PHOTOGRAPHY  www
---------------------------------------------------------------------------
. Sukces wydaje się być w dużej mierze kwestią wytrwania, gdy inni rezygnują